Bazı insanlar, nezaket ve iyi duygulardan (onlara göre çok fazla) bahsedildiğinde "bıkmış" olduklarını söylüyorlar

Geçtiğimiz bahar, akrabalarımız, arkadaşlarımız ve kuzenlerimizden oluşan küçük bir grupla meditasyon inzivasına katıldık. Meditasyon uygulamalarımız şu şekilde gerçekleşti:

Yerden koparılmış bu küçük kuru yaprak, gelecek yıl boyunca size eşlik edecek koruyucu melek olsun. En çok da o yaprak size huzur versin

Psikoloji son on yıllarda ne büyük bir yol katetti! Bugün başarılarından rahatlıkla bahsediyoruz, ancak uzun bir süre bu o kadar da açık değildi

Geçen yazın sonlarında, tren istasyonlarında, birkaç genç sevgilinin öpüşüp sohbet ettiğini gördüm

Herkes gibi ben de zaman zaman melankoli nöbetleri geçiriyorum, hayatta her şeyin karanlık göründüğü anlar yaşıyorum

Olay bir trende geçiyor. Birbirlerini tanımayan, 60 ile 70 yaşları arasında bir kadın ve bir adam yan yana oturuyorlar

Geçenlerde Cumhurbaşkanımız Emmanuel Macron'u düşünüyordum: Eğer şans eseri yeniden seçilemezse, emekliye ayrılacak

Bazen Sainte-Anne'deki koğuşta yıllarca tedavi ettiğimiz o aşırı saplantılı hastaları düşünüyorum... O, bu tür vakaları üstlendiğinde..

Kaygıdan bahsettiğimde, şefkat, minnettarlık ve bir topluluk duygusu hissediyorum. Şefkat, kariyerim boyunca tedavi ettiğim ve her zaman yanımda olan tüm kaygılı hastalar için

Olay, Paris'te, güzel, ılıman ve güneşli bir günde bir eczanede geçiyor. Yanımdaki tezgahta ise..

Orta yaş krizi mi? Bana dağ yürüyüşünün sonunda yaşananları hatırlatıyor:

Meditasyonla ilgili geçmişime baktığımda, hepsi de mutlu olan birçok anı aklıma geliyor… Benediktin manastırındaki ilk inzivam,

Olaylar bir yaz günü, dağlarda, büyük bir aile evinde geçiyor. Birçok kuzen orada toplanmış ve düzenli olarak uzun veya kısa yürüyüşlere çıkıyorlar