Uzun süre boyunca kötümserdim. Kötümserliğin beni daha berrak, daha zeki, daha gerçekçi bir insan yaptığını, zorluklarla yüzleşmeye daha iyi hazırladığını düşünüyordum

Eskiden arabalar havalıydı: modernlik, özgürlük ve mutlulukla özdeşleştirilirlerdi. Lise yıllarımızda ise sabırsızlıkla beklerdik..

Olay, insanlığın bir kesimini sessizce gözlemlemek için en sevdiğim yerlerden biri olan trende gerçekleşiyor. Yanımda oturan bir beyefendi var

Bilirsiniz şu atasözünü (sanırım Afrika kökenli): "Tek başımıza daha hızlı gideriz, ama birlikte daha uzağa gideriz." İşte ben de..

Olay, her şeyin sisle örtülü olduğu gri bir Aralık gününde, TGV treninde geçiyor. Belirsiz, muhteşem ve melankolik manzaralar. Bizler

Bu olay, meditasyon hakkında konuşmak üzere davet edildiğim palyatif bakım konulu bir toplantı sırasında yaşandı. Toplantı çok ilgi çekiciydi. Diğer şeylerin yanı sıra

(Henüz yapmadıysak) bağlantımızı kesmenin ve yazın tadını çıkarmanın zamanı geldi. Size harika tatiller, güzel akşamlar ve... diliyorum

Bir çift olmak ne zor bir iş! Başlarda en zor kısmın aşkı bulmak olduğunu düşünüyorsunuz. Sonra aşkın yeterli olmadığını anlıyorsunuz

Sokakta yürüyorum, arkamda iki genç kadın var, biri bebeğini bebek arabasında gezdiren bir anne. Derin bir sohbete dalmışlar ama..

Bazı insanlar hayatımızda çok fazla psikoloji olduğunu düşünüyor. Bazen bunu bizzat psikologlar, örneğin çocuk psikologları söylüyor:

Öncelikle, biz insanlar şanslıyız: Zaman ve mekân içinde yolculuk yapmamıza yardımcı olabilecek harika bir beynimiz var.

Geçenlerde, en son ne zaman gerçekten korku hissettiğimi merak ediyordum. Kaygıdan bahsetmiyorum, o da bir tür korku

Memnun etmek mi yoksa baştan çıkarmak mı daha iyidir? Kimileri için baştan çıkarmak iyidir. Toplumda herhangi bir yaşam için gerekli, hatta olmazsa olmazdır: bir öğretmen de bunu amaçlar

Geçen gün fırının önünde oturan evsiz bir adama 2 euro verdim ve o da bana güzel bir gülümsemeyle ve yankılanan bir "Ne?" ile teşekkür etti